Kobieta zagadka. Kobieta tajemnica. Jej pochodzenie nie jest zbyt klarowne. Pojawia się dość enigmatycznie w Biblii, pojawia się w wierzeniach żydowskich, pojawia się w legendach. Niemniej jednak, jest intrygująca jako ta, która pierwsza powiedziała nie.
Zgodnie z legendą była pierwszą kobietą, powstała z ziemi tak jak Adam. Nie była podrzędna, była mu równa. Adam nie ucieszył się z takiego obrotu sprawy i poleciał na skargę do wyższej instancji. W efekcie, Lilith wypowiedziała imię Stwórcy i odeszła z raju. Sama. Bez niczyjego pozwolenia czy akceptacji. Jej imię obrosło tajemnicą i mnóstwem domysłów. Jedni twierdzą, że była pierwszą żoną Adama, lecz cóż ten związek był nie dla niej, inni, że została demonem, który podobno przybierał postać sowy, jeszcze inni, że demon był atrakcyjną długowłosą kobietą wiodącą mężczyzn na zgubę oraz zabijającą niemowlęta. A współcześnie, niektórzy postrzegają ją jak pierwszą feministkę bo wyraziła sprzeciw wobec oczekiwanego od niej porządku rzeczy. Gdzie leży prawda? A któż to wie? Może postać Lilith właśnie dlatego wzbudza takie zainteresowanie, bo nikt nic nie wie na pewno. A to stanowi pole dla nieograniczonej ilości spekulacji i domysłów. Zgodnie z zasadą – wyobraźnia nie zna granic. Moim zdaniem, Lilith przede wszystkim łamie stereotypy, odeszła bo chciała. A jeśli została skazana na wygnanie, to dlaczego i przez kogo ? Czyżby to była kara za posiadanie własnego zdania i chęć bycia samodzielnym? I skoro odeszła lub została wygnana to dlaczego została demonem? Dlaczego od razu dorobiono ideologię, że wybierając siebie stała się kimś złym i siejącym nieszczęścia? Czy to jest właśnie cena za własne wybory, zwłaszcza te niewygodne dla innych? Może tak. Dla jednych Lilith będzie bohaterką, która miała odwagę postawić na siebie i wybrać to czego chce i jasno wyrazić czego nie chce. A w opowieściach innych będzie tą złą i nikczemną przynoszącą nieszczęście. Ale patrząc na to jeszcze z innej strony, czy nie każdy z nas jest czasem w czyjejś historii tym złym tylko dlatego, że dokonał innego wyboru niż był oczekiwany lub społecznie akceptowany? W końcu czarny charakter jest zwykle tym ciekawszym niż jego dobry, cukierkowo- pudrowy odpowiednik.