Właśnie skończyłam i czytać i oglądać Adwokata Diabła, znowu. I ponownie uważam, że Książka jest świetna. Ekranizacja- dobra. A Al Pacino zwany Hamletem z Hollywood- doskonały! Nikt inny nie byłby tak dobrym ucieleśnieniem Johna Miltona alias Diabła. Inna książka, która przyszła mi do głowy bo przeczytaniu Adwokata Diabła to Raj Utracony Miltona. Ciekawe czy było to celowe zamierzenie autora Adwokata Diabła, że główny bohater nazywa się dokładnie tak samo jak autor Raju Utraconego. Utworu, który jest o pysze, ambicji, władzy, buncie ale też o wolnej woli i odpowiedzialności. O buncie Lucyfera, o jego chęci posiadania władzy, o jego podejściu, że lepiej rządzić w piekle niż służyć w niebie, ale też o wolnej woli i związanej z nią odpowiedzialności. A także o pojęciach dobra i zła, które to nie zawsze przybiera postać plugawą czy odpychającą. Czasem wręcz przeciwnie jest uwodzicielskie, kuszące i tak inteligentne jak i przekonujące. O tym też wydaje się być Adwokat Diabła. Także w innych utworach możemy znaleźć te elementy np. Faust (przekraczanie ludzkich granic), Makbet (ambicja i żądza władzy), Zbrodnia i Kara (przekonanie o własnej moralnej wyjątkowości). I tu pojawia się pytanie – czy człowiek staje się zły przez okoliczności, przez własne wybory, czy może okoliczności jedynie ujawniają to, co już w nim jest? A może każdy z tych wymienionych bohaterów to odzwierciedlenie nas, ludzi? Może każdy z nas składa się z zarówno dobrych, prawych klocków ale nie brakuje też tych złych? Może właśnie to one tworzą każdego człowieka a jego wybory i podjęte decyzje pokazują, których klocków jest więcej? Skoro powstało tak wiele utworów i produkcji filmowych a dualizmie człowieka to zapewne coś w tym jest, że zgodnie z przekonaniem jednego z indiańskich plemion w każdym człowieku walczą dwa wilki, dobry i zły, a wygrywa ten, którego karmisz.