Prawda i ludzie- relacja dość skomplikowana. Sporo osób podkreśla w swoich wypowiedziach jak ważna jest dla nich szczerość, prawda i prawdomówność. Jest to zrozumiałe, jednak wszystko się zmienia w momencie gdy rzeczywistość mówi sprawdzam. Sięgnijmy po prosty przykład- ktoś twierdzi, że woli wiedzieć, że jego partner robi boki. No dobrze, łatwo o takie stwierdzenia do momentu aż jakiś ‘życzliwy’ rzuci mu taką prawdą prosto między oczy. I co wtedy? Najpierw niedowierzanie, później złość a raczej stare, dobre, prawdziwe wkurwienie a na koniec żal i pretensje. Dużo emocji. Z jednej strony to całkowicie zrozumiałe ale z drugiej? Przecież delikwent głoszący, że chce prawdy właśnie otrzymał co chciał. Więc w czym problem? Chyba jednak coś jest w powiedzeniu- uważaj czego pragniesz bo się spełni. No i co dalej? No i masz babo placek, dostał osobnik swoją prawdę. Tylko czy to pomogło? Z jednej strony pewnie nie. Z drugiej, może trochę, w końcu wie, że na przykład ma poroże i teraz pora coś z tym zrobić. Teraz już nie da się udawać, że taki fakt nie istnieje. I tu znowu mogą pojawić się schody jeśli przejmuje się ludzkim gadaniem na przykład, co za wstyd, co ludzie powiedzą lub zacznie tłumaczyć sobie zachowanie swojego wiarołomnego partnera typu- nie będę egoistą, każdy popełnia błędy lub każdy może się potknąć i takie tam. To ostatnie tłumaczenie to mój zdecydowany faworyt- to jest niekwestionowaną sztuką potknąć się tak żeby wylądować w cudzym łóżku. Akrobatyka godna podziwu. A poważniej- prawda wiąże się z działaniem i odpowiedzialnością. Sposób wyjawienia prawdy też ma fundamentalne znaczenie. Można wyrazić coś przykrego z empatią i w łagodny sposób. Można też być brutalnie szczerym. Jednak pomiędzy szczerością a nietaktem lub wręcz chamstwem jest spora różnica. Do tego pojawia się pytanie dlaczego chcesz komuś wyjawić prawdę? Z troski o naszego poszkodowanego z porożem na głowie, czy z dzikiej satysfakcji pod tytułem – dobrze Ci tak mendo, masz na co zasłużyłeś? Myślę, że powodów może być wiele.
Moim zdaniem prawda jest ważna i warto być szczerym jednak uważam jednocześnie, że czasem lepiej przemilczeć pewne fakty niż być posłańcem złych wieści. Nie wiem czy na przykład przemilczenie zdrady jest dowodem empatii czy pilnowaniem własnego nosa ale czy chęć wyjawienia prawdy daje prawo do wywrócenia komuś życia? Jeśli rozpieprzenie komuś życia jest celem takiej prawdy to jest ona gówno warto i sprawia frajdę tylko temu, który ją wygłasza. Jeśli już trzeba powiedzieć coś ciężkiego kalibru, to powinno to być zrobione z precyzją sapera, oczywiście w odpowiedniej lokalizacji i we właściwym momencie. Potencjalna reakcja słuchacza na nasze rewelacje może być zaskakująca więc może nie ma co robić z tego widowiska ku uciesze gawiedzi.
Prawda ma dwa oblicza- jedno może pomóc a drugie może zranić, mocno i do żywego. Dlatego też zanim zdecydujemy się uszczęśliwić kogoś prawdą, wypada najpierw nauczyć się nią sprawnie posługiwać i odrobić lekcje z empatii, wrażliwości oraz umiejętności słuchania i milczenia. Prawda nie powinna być wygłaszana za każdym razem kiedy uznamy za stosowne wg naszej oceny. Bo skąd wiadomo, że ta ocena jest słuszna i że ta nasza prawda faktycznie prawdą jest. Uważam, że wyjawienie komuś prawdy zwłaszcza trudniej niekoniecznie jest przysługą, czasem może być to egoistyczna zemsta i działanie wg własnych standardów. A odbiorca może mieć inne. A…i jest jeszcze jedna kwestia- a może on już zna prawdę ale nie chce nic z nią zrobić. Z wygody, egoizmu czy strachu? Jego sprawa. Ma to tego prawo a my nie mamy prawa nikogo na siłę uszczęśliwiać. Prawdą lepiej operować precyzyjnie i oszczędnie niż pleść bezmyślnie co nam ślina na język przyniesie. Bo przecież chcemy dobrze, taaa… a wiadomo co jest wybrukowane dobrymi chęciami. Konsekwencję takiej nieroztropności bądź gorzej nadgorliwości mogą poważnie zaszkodzić danej relacji, mogą ją nawet zniszczyć dlatego też, uważam, że powiedzenie prawdy to nie tylko akt szczerości, ale przede wszystkim odpowiedzialność i gotowość na poniesienie konsekwencji własnej decyzji.