Amerykanie mają swoich bohaterów- Supermana, Spidermana, Ironmana czy Batmana (ten moim zdaniem jest najciekawszy- Bruce Wayne za dnia, bajecznie bogaty facet, właściciel wielkiego domu, z panem lokajem do pomocy, rewelacyjnym autem i mnóstwem gadżetów co by radzić sobie w Gotham City, gdzie sporo osób robi mu mocno pod górę i nie wykazuje zbyt dużych chęci do współpracy) a my? My mamy- naszego Wiedźmina- Geralta z Rivii- mutanta, samotnika, zabójcę potworów, a może obrońcę ludzi? milczka, który uśmiecha się paskudnie a jeśli już coś mówi to raczej niewiele i często ironicznie…a jednak…
Geralt- jest absolutnie niezwykły i bez wątpienia skopałby dupsko każdemu bohaterowi wymienionemu na wstępie! I to bez gadżetów Batmana. Wystarczyłaby tylko ukradziona, czytaj ‘pożyczona’ od jakiegoś jegomościa drewniana laska z gałką, o mieczach nie wspominając.
Czy Geralt to potwór? Dla jednych, tych uważających się za lepszych niż reszta, zapewne tak. W końcu musi być plugawy i chciwy bo przecież wykonuje swoje nikczemne, zdaniem co niektórych zajęcie, za kasę a nie z dobroci serca lub ku tzw. chwale ojczyzny. Dla innych mutant z oczami kota i bardzo wolnym rytmem serca oraz porowatą jak ser twarzą po zażyciu eliksirów, dla jeszcze innych- przyjaciel, wiecznie ratujący dupsko śpiewaka- Jaskra, który przez własną głupotę, za długi jęzor czy wrodzone puszczalstwo pakuję się w kłopoty. Wreszcie- kochanek Yennefer-czarodziejki o chłodnej bladej skórze, kruczoczarnych lokach i oczach płonących zimnym fioletem, jak się wścieknie, a robi to dość często bo ma stosunkowo krótki lont. A jednak to jej imię wypowiada w deszcz i słońce, w nocy i w dzień mimo, że wybranka jest dość charakterna i kłótnie z nią nie należą do najbezpieczniejszych form spędzania wolnego czasu. I wreszcie zastępczy ojciec, którym został wbrew własnej woli, nie wierząc a wręcz kpiąc sobie z przeznaczenia- Ciri, smarkula, którą nie chciał się zajmować. A jednak nie zostawił smarkatej samej w lesie ani nie zostawił u driad w Brokilonie. A wiec jeden człowiek a tyle ról, których chyba nie wybrał sam. Powinien być sam jak palec, w końcu taka profesja a mimo to cieszy się poważaniem u jednych i pogardą lub obawą o własne życie u innych. Nieraz ocalił ludzi a jednak okrzyknięto go Rzeźniekiem z Blaviken. Nie było podziękowań, wianków z kwiatów, dobrego wina i porządnego , smacznego posiłku. Były za to obelgi i rzucanie kamieniami i kompletny brak zrozumienia, że uratował mieszkańców tego parszywego miasteczka od prawdziwych kłopotów. Może właśnie to czyni go wyjątkowym? Te sprzeczności i ten kompletny brak zrozumienia. A może to właśnie on jest człowiekiem wśród potworów? A ludzie to w większości zakłamane monstra, które oszukują same siebie i udają, że nikczemność, chciwość i wiele podłych rzeczy, których się dopuścili lub dopuszczają nigdy nie miały ani nie mają miejsca. Ładnie wyglądają, poprawnie się wypowiadają, są świetni w udawaniu i łganiu samym sobie jacy to są dobrzy i szanowani. A Geralt?
Geralt jest sobą. I w tym tkwi jego siła i wyjątkowość. On ma odwagę być sobą, nie zakłada masek, nie wybiela się, wygląda jak zakapior, jest cholernie niebezpieczny jeśli uda się go sprowokować, nie brzydzi się przemocą ale nie brakuje mu też poczucia humoru oraz co ważne ma własny kodeks moralny, niezwiązany z żadną religią, to zestaw jego własnych zasad, którymi się kieruje. Jak trzeba walczyć- walczy, jak trzeba bronić- broni, a jak trzeba odejść- odchodzi, bez zbędnych słów.
Geralt z Rivii jest bardziej ludzki i przyzwoity niż większość tak zwanych dobrych ludzi bo jest prawdziwy. Bo jest połączeniem cech zarówno dobrych jak i złych. Bo ma w sobie zarówno odcienie bieli jak i czerni a z racji wieku i doświadczenia bardzo dobrze zna też odcienie szarości bo przecież to właśnie one są prawdziwymi kolorami świata. Także świata Wiedźmina. Nieprawdaż?