Wilk-dobry, zły czy święty? Historia sprzeczności.

Wilk nigdy nie był tylko zwierzęciem. W ludzkiej wyobraźni był opiekunem, matką (w Rzymie wilczyca wykarmiła Remusa i jego brata), przewodnikiem i nauczycielem polowań u rdzennych Amerykanów, potworem i zabójcą w mitologii nordyckiej- Fernir, tak potężny, że bogowie uwiązali go na magicznym łańcuchu, podczas Ragnarok, Fernir uwolnił się i pożarł Odyna. Tam gdzie wilk był zagrożeniem stał się potworem. Wizerunek wilka zmienia się w zależności od ludzkich lęków, wierzeń i potrzeby kontrolowania świata. Może więc historia wilka mówi więcej o człowieku niż o samym wilku.
Wilk kojarzył się z dwojako. Jeden obraz uosabiał siłę, niezależność, odwagę i wspólnotę. Był też symbolem wojownika. Cechował się siłą, wytrzymałością, umiejętnością współpracy, zdolnością przetrwania w trudnych warunkach oraz umiejętnością obrony własnego stada oraz drugi obraz, uosabiający zagrożenie, drapieżność i nieprzewidywalność. Świadczą o tym powiedzenia takie jak: wilk w owczej skórze, człowiek człowiekowi wilkiem, patrzeć wilkiem, nie wywołuj wilka z lasu, wilczy głód, wilczy uśmiech, wilcza natura, wilcze stado. Wszystkie te określenia mają negatywny wydźwięk.
Co więcej, wilki określano jak psy diabła. Skąd właściwie pochodzi to określenie nie do końca wiadomo. Może stąd, że w opowieściach o czarownicach, diabłach i wilkołakach wilki zawsze były obecne. A może ta nazwa kojarzy się z nocą, ciemnością i wilczym wyciem, które wzbudza u większości ludzi lęk. A może chodzi o drapieżność ponieważ polowały na zwierzęta hodowlane oraz stanowiły zagrożenie dla wspólnoty. Wilka po prostu połączono z siłami ciemności.
Na szczęście to podejście do wilka odeszło w siną dal. Teraz, mając świadomość, że jest on szalenie ważny w łańcuchu pokarmowym raczej nikt nie wpada na pomysł, żeby wilki zabijać. Już tego próbowano lata temu w Yellowstone i jak każdy kretyński eksperyment zakończył się fiaskiem. Teraz wiele osób jeździ do Yellowstone Park żeby je podziwiać. Niezły zwrot akcji, co? Ludzie są jednak dziwni. Ze skrajności w skrajność. A jeśli coś ich przeraża to łatwiej to zabić niż spróbować zrozumieć.
A na koniec spójrzmy na nasze domowe ‘wilki’, śpiące na kanapie i na naszych łóżkach, dostające smakołyki i misie do zabawy. Wilk- jest wolny, niezależny, silny, współpracujący ze swoim stadem i żyjący w nieujarzmionej naturze. A pies? Jest udomowionym, lojalnym i współpracującym towarzyszem. Dlaczego wilka wciąż się boimy a psa uważamy za najlepszego przyjaciela ? Czyżby dlatego, że wilk pozostał sobą a pies jest bardziej podobny do nas? Czyli wychodzi na to, że wieki minęły a my, ludzie nadal obawiamy się tego czego nie potrafimy kontrolować. A wilki? Mają to gdzieś. Są sobą. Są wolne, nieujarzmione, wędrujące, walczące i opiekujące się swoimi młodymi. Im ludzka akceptacja jest kompletnie obojętna a wchodząc nieświadomie na ich terytorium warto pamiętać, że w lesie my jesteśmy jedynie gośćmi a one są u siebie w domu, od lat.